İçeriğe geç
TK · TOPLUM VE KÜLTÜR2 dk okuma · s. 1439–1440

Taşların Çocukları

İNG

Stone Throwing Children

ALM

Die Kinder der Steine

FRA

Enfants des Pierres

ARA

أطفال الحجارة

YAZAR

Mustafa AKDENİZ

ORCID 0000-0003-2424-1864

KİTAPTA

s. 1439–1440

Atıf al

1987-1993 yılları arasında halkının İsrail işgaline karşı başlattığı halk ayaklanması, olarak adlandırılmaktadır. Bu ayaklanma, Filistin halkının topraklarına el konulması, zorunlu göç ve artan baskılara karşı1 sivil göstermesi ile ortaya çıkmıştır. Taşlarla, sapanlarla ve diğer basit araçlarla ’in askeri güçlerine karşı direnen , başta ve Gazze Şeridi olmak üzere geniş bir direniş hareketi başlatmışlardır (Fırat, 2011). Birinci İntifada sırasında Filistinli gençler ve ın İsrail askerlerine karşı taşlarla verdikleri direniş “Taşların Çocukları” şeklinde isimlendirilmiştir. İntifadanın başından itibaren, bu gençler işgal altındaki Filistin topraklarında, ağır silahlarla donatılmış askerlere karşı taş atarak bir direniş simgesi haline geldiler. Taşların Çocukları, nin sivil ve halk temelli karakterini simgelemektedir (İHH, 2021). Filistinli çocuklar, modern silahlı kuvvetlere karşı sadece taş atarak, bir yandan savunmasızlıklarını, diğer yandan ise kararlılıklarını göstermişlerdir. Taşlar, burada yalnızca fiziksel bir direniş aracı değil, aynı zamanda bağımsızlık ve özgürlük arayışının, Filistin halkının direnişinin/inin sembolü olmuştur. Sokrates’in savunduğu ahlaki duruş, adaletsizlik karşısında direnmenin erdem olduğunu vurgulamaktadır. “Taşların Çocukları” ifadesi masumiyet ve direniş arasında güçlü bir bağ kurmakta ve masumiyetin sembolü olarak bu adaletsizliğe karşı verdikleri bir mücadeleyi yansıtmaktadır. Ayrıca, Henry David Thoreau’nun “Sivil İtaatsizlik” teorisi de bu direniş biçimine ışık tutmaktadır. Thoreau, bireylerin haksız yasalara karşı pasif direnişle karşı durma hakkını savunmaktadır (Thoreau, 2013: 7-46). Filistinli çocukların taş atmaları, bu anlamda sivil itaatsizliğin bir yansımasıdır; onların eylemi, işgal altındaki halkın haklı bir direnişi olarak kabul edilebilir.

Michel Foucault’nun iktidar teorisi de burada devreye girer. Foucault, iktidarın sadece devlet eliyle değil, aynı zamanda bireyler aracılığıyla da üretildiğini savunur. Filistinli çocuklar, taşları kullanarak bir iktidar sembolü oluşturmuş ve baskıya karşı kendi direniş mekanizmalarını geliştirmişlerdir. Bu bağlamda taşlar hem iktidara karşı bir direniş hem de bir özgürlük arayışını simgeler (Foucault, 1992). Sonuç olarak, “Taşların Çocukları” ifadesi, Filistinli masum ve silahsız çocukların modern işgal güçlerine karşı sergilediği simgesel direnişi temsil eder. Bu mücadele masumiyet, adalet ve direniş kavramlarıyla özdeşleşerek uluslararası alanda güçlü bir sembol haline gelmiştir.

Nizâr Kabbânî, 1988 yılında Taşların Çocukları üçlemesi isimli bir şiir kitabı yayınlamıştır.

“Ey taşların çocukları

tüm kağıtlarımızı dağıttılar

kıyafetlerimizin üzerine mürekkep saçtılar

ve yazılmış eski metinlerin sıradanlığıyla dalga geçtiler…

Ah, ’nin öfkeli insanları

Öfkeli olanlara binlerce selam

Siyasi akıl devri çoktan kapandı

Öyleyse bize öfkeyi öğretin…”

(Kabbânî, 1988: 27-40).

KAYNAKÇA

  • Fırat, Esat (2021). “Birinci İntifada’nın Üzerinden 34 Yıl Geçti”. AA. Erişim Tarihi 16.09.2024, https://www.aa.com.tr/tr/dunya/filistinde-israil-isgaline-karsi-baslayan-birinci-intifadanin-uzerinden-34-yil-gecti/2442849.
  • Foucault, Michel (1992). Hapishanenin Doğuşu, çev.: Mehmet Ali Kılıçbay. İstanbul: İmge Kitabevi Yayınları.
  • İHH (2014). İntifada: Filistinli Çocukların Baş Kaldırışı. Erişim Tarihi: 16.09.2024, https://ihh.org.tr/haber/intifada-filistinli-cocuklarin-bas-kaldirisi-1200.
  • Kabbânî, Nizâr (1988). Sülâsiyyetü Etfâl’il Hicâreti. Beyrut: Menşurâtu Nizâr Kabbânî.
  • Thoreau, Henry David (2013). Sivil İtaatsizlik, çev.: Melis Olçum. İstanbul: Kafekültür Yayıncılık.

ATIF İÇİN

ATIF İÇİN

Akdeniz, Mustafa. “Taşların Çocukları”. Filistin Sözlüğü. ed. Hasan Yücel Başdemir - Metin Uçar. 1439-1440. Ankara: Anadolu Ajansı - AA Kitap, 2026.