İçeriğe geç
TA · TARİH3 dk okuma · s. 1178–1179

Nachmani Günlükleri

İNG

Diaries of Nachmani

ALM

Nachmani-Tagebücher

FRA

Journals de Yossef Nachmani

ARA

مذكّرات يوسف نحماني

YAZAR

Hasan Yücel BAŞDEMİR

ORCID 0000-0002-4377-4925

KİTAPTA

s. 1178–1179

Atıf al

(Yosef Nahmani), 1891’de o dönem ’da, günümüzde Ukrayna’da bulunan Oleksandria/Aleksandriya kentinde bir ailede doğdu. Doğduğunda ismi Yousef Agranovsky idi. 15 yaşındayken babası ve kardeşiyle ideolojiyi savunan militan bir grup olan Poale Zion’daki faaliyetleri nedeniyle Rus yetkililer tarafından tutuklandı. 1907’de kardeşi Moshe ile üyeleri arasında David Ben-Gurion ve gelecekteki diğer siyonist liderlerin de bulunduğu Kudüs’teki bir şehir komününe (kibbutz) katılmak üzere idaresindeki ’ine kaçtı. 1911’de Yousef, Celile’ye taşındı ve burada Yishuv’daki sözde i korumakla görevli ama gerçekte i bölgeden kaçırmak için faaliyet gösteren silahlı bir grubu olan Haşomer’in ilk üyelerinden biri oldu. Daha sonra siyonist terör örgütü ’ta üst düzey bir militan ve ardından Doğu Celile’deki Yahudi Ulusal Fonunun başkanı oldu1. Buradaki görevi gizlice, zorbalıkla veya işbirlikçilerin yardımıyla Arap topraklarını etmekti2. 1935’ten 1965’te ölümüne kadar Filistinlilerin anavatanlarından sürülmesindeki rolünü belgelediği günlükler yazdı (Morris, 1994: 159; Beinin, 2007: 45).

Bu günlüklerde in Filistinlilere karşı uyguladıkları ve soykırım, bizzat olayların faili ve tanığı olan birinin kaleminden çıkmıştı ve olanları tüm açıklığı ile anlatıyordu. Safsaf ve Salha katliamları ile ilgili şunları yazmıştı: “Safsaf’a girdikten sonra köy halkı beyaz bayrak çekti. Erkekleri dan ayırdılar, yaklaşık 50-60 köylünün ellerini bağladılar ve onları vurup öldürdüler ve hepsini tek bir çukura gömdüler. Ayrıca köyden birçok a tecavüz ettiler. Beyaz bayrak çeken Salha’da da gerçek bir katliam gerçekleştirdiler; yaklaşık 60-70 kadın ve erkeği öldürdüler. Nazilerinki gibi bir zulmü nereden buldular? Onlardan öğrendiler. Bir subay bana askerlerin en iyilerinin toplama kampından sağ kurtulanlar olduğunu söyledi.” (Beinin, 2007: 45). Nachmani, günlüklerinde dahil olduğu ve şahit olduğu bu türden onlarca katliama yer verdi.

Nachmani, karmaşık ve çelişkili bir karakterdi. Bir taraftan radikal bir siyonist olarak Yahudilerin zorla Filistin’e getirilmesini ve bunun için Filistinlilerin topraklarından sürülmesini savunuyor diğer taraftan Araplara ve kültürlerine hayranlık duyuyordu. Arapça konuşuyordu ve birçok Arap ile dostane ilişkiler sürdürüyordu. Bu özelliği, günlüklerini içtenlikle, acı çekerek ve lemeden yazmasına yol açtı. Üstelik siyonist faaliyetlerin tam merkezinde yer alıyordu. 1930’lara kadar bölgedeki siyonist terör örgütlerinde militan ve yönetici olmuş; 1930 ve 1940 yıllarda ise Celile’de ikna, tehdit ve gasp yöntemleriyle gizli bir şebeke aracılığıyla Filistinlilerin topraklarına el koymaktan sorumlu olan Yahudi Ulusal Fonu’nun (JNF) arazi sorumlusu ve yöneticisi olmuştu. Katliamlar esnasında beraberindeki militanlara “Arap sakinleri ortadan kaldırmak (le-harhik) için daha insani bir yol yok mu?” diye soruyordu. Onun yazdıkları, siyonist hedeflerin en önemli şehirleri olan Celile ve Taberiye’de gerçekleştirilen siyonist eylemleri tüm çıplaklığı ile ortaya koydu. Haganah, Haşomer, Palmach ve diğer terör örgütlerinin bu şehirlerdeki katliamlarını birinci elden tanık olarak yazdı. 1948 Savaşı sırasında Filistinli sakinlerin Taberiye’den nasıl zorla tahliye edildiğini anlattı. (Karpel, 2006; Beinin, 2007:46).

ve film yapımcısı Dalia Karpel, 2006 yılında Nachmani’nin günlüklerini arşiv görüntüleri, Nachmani’nin oğlu ve kızı ile yapılan röportajlar, o dönemde hayatta olan ve hala ’de yaşayan Filistinli tanıkların anlatımları, tarihçi Benny Morris ve coğrafya profesörü Danny Gur ile yapılan söyleşilerle 62 dakikalık belgesel haline getirdi. Bu belgesel, İsrail’in tüm dünyayı ikna etmek için kullandığı ve gerçeklerin tam karşısına konumlanmış kuruluş mitlerinin tamamen yalan olduğunu gösteren tarihi bir belge niteliğindedir.

Yousef Nachmani günlüklerinin en belirgin özelliği, siyonist tarih yazıcılığının gerçek olmadığını göstermesidir3. Siyonistler 1917’den sonra terör eylemleri ile Filistinlilere karşı büyük bir yıldırma ve korkutma stratejisi başlatmışlardır. 1948’te bir devletin kurulduğu iddia edilse de siyonist İsrail tarihi, 1917’den bugüne kadar aynı vahşet ve mitlerle devam eden kurumsal bir kötülüğün tarihidir.

KAYNAKÇA

  • Ayrıca bkz, AMAN; Betar; Devlet Terörü; Deyr Yasin Katliamı; Finkelstein, Norman G.; Gaspçı Sömürgecilik; Holokost Endüstrisi; İsrail İşgalciliği; İşgalcilerin Anı Korkusu; İşkence; Mossad; Nili; Negev İsimlendirme Komitesi; Nekbe; Pappe, Ilan; Siyonazizm; Terörizm; Toplu Katliam; Yeni Tarihçiler
  • Beinin, Joel (2007). “The Diaries of Yossef Nachmani by Dalia Karpel and Yossef Nachmani”. Middle East Report 244, 45-46.
  • Karpel, Dalia (2006). The Diaries of Yossef Nachmani. New York: First Run/Icarus Films.
  • Morris, Benny (1994). 1948 and After: Israel and the Palestinians. Oxford: Clarendon Press.

OKUMA ÖNERİLERİ

  • Morris, Benny (2008). 1948: A History of the First Arab-Israeli War. New Heaven & London: Yale University Press.

ATIF İÇİN

ATIF İÇİN

Başdemir, Hasan Yücel. “Nachmani Günlükleri”. Filistin Sözlüğü. ed. Hasan Yücel Başdemir - Metin Uçar. 1178-1179. Ankara: Anadolu Ajansı - AA Kitap, 2026.