İçeriğe geç
TK · TOPLUM VE KÜLTÜR2 dk okuma · s. 332–333

Demografik Hegemonya

İNG

Demographic Hegemony

ALM

Demografische Hegemonie

FRA

Hégémonie Démographique

ARA

الهيمنة الديموغرافية \ الهيمنة السكّانيّة

YAZAR

Yusuf USLU

ORCID 0000-0001-5120-284X

KİTAPTA

s. 332–333

Atıf al

Bir bölgede siyasi veya askeri gücü elinde bulunduran grubun, toprakları veya kaynakları kontrol etmek için doğum oranlarına müdahale, dışarıdan insan getirme ve yerli insanları göçe zorlama gibi politikalarla bir tarafın nüfusunu artırıp diğer tarafın nüfusunu azaltarak siyasi ve üstünlük sağlamasına demografik hegemonya denilmektedir. , 1948’den bu yana kendisine bağlı Yahudilerden oluşan bir demografik hegemonya sağlama ve bunu sürdürme politikasının yanı sıra, toprakların ve kaynakların kontrolünü bunlar lehine en üst düzeye çıkarma politikası da izlemektedir1 (Stypińska, 2007: 105). Dolayısıyla demografik hegemonya, işgali ve İsrail kolonizasyon süreçlerinin2, nüfus yapısı üzerindeki etkilerini ve bu etkilerin toplumsal ve siyasal sonuçlarını anlamak için kritik öneme sahiptir.

İsrail, Filistin topraklarında gasp birimleri kurarak, bölgenin demografik yapısını kendi lehine değiştirmeye çalışmıştır. Bu bağlamda süreç boyunca nüfusun azaltılması ve Yahudi nüfusun artırılmasına dönük çeşitli stratejiler hayata geçirilmiştir (Erdeğer, 2024). 1948’de İsrail’in kuruluşundan itibaren yaşanan geniş çaplı yerinden etme ve mültecileştirme durumları, demografik hegemonya stratejilerinin önemli bir parçasıdır (Khalidi, 1997: 18). Ayrıca İsrail’in 2018 yılında çıkardığı Ulus Devlet Yasası’yla Yahudi üstünlüğü, devletin temel doktrini haline getirilmiş ve Arapların Filistin’den sürülmelerinin gerekliliği yasal olarak hazırlanmaya çalışılmıştır3 (Shaoul, 2023).

hareket, 1880’lerden itibaren Filistin’deki Yahudi nüfusu artırmak için üç strateji belirledi: Yahudilerin Filistin’e taşınması, Yahudilerin doğurma oranlarının arttırılması ve i topraklarından sürme. İlk strateji Yahudi kültüründe “Aliyah” olarak bilinen bir inanışa dayanır. Aliyah, siyonizmin temel ilkelerinden biridir ve aslında sonradan üretilmiş bir Yahudi mitidir; dünyanın farklı yerlerindeki Yahudilerin Filistin’e göç etmesini ifade eder. Bu bağlamda Yahudilerin Filistin’e geniş çaplı göçü 1882’de başladı. 1948’de İsrail’in kurulmasından sonra üç milyondan fazla Yahudi Filistin’e taşındı. Bugün dünya Yahudi nüfusunun, her çeşit propagandaya rağmen ancak yüzde 42,9’u bu bölgede yaşamaktadır. Diğer taraftan ikinci ve üçüncü strateji açısından da istenen sonuç tam olarak elde edilememiş görünmektedir. İsrail, tüm çabalarına rağmen nüfus üstünlüğünü sağlayabilmiş ve uzun vadede bunu garanti altına alabilmiş görünmüyor. Onun için bu durumu “demografik tehdit” olarak nitelendirmekte ve sürekli gündeminde tutmaktadır (Stypińska, 2007: 118).

Günümüzde Filistinliler, kendi topraklarında “demografik tehdit” olarak görülmektedir. Bazı hukuki kılıflarla meşrulaştırılan ancak asıl amacın etnik temizlik ve mülksüzleştirme olduğu anlaşılan, İsrail’in keyfi uygulamalarıyla karşı karşıya kalmaktadırlar. Hayatlarının her alanını kuşatan bir baskı rejimi olan “İsrail Ulus Devleti” altında yaşam mücadelesi vermektedirler. Siyonist rejim, hayalinde yaşattığı “Büyük İsrail” projesi için ten başka aracının olmadığını bilmekte onun için şiddetin her türlüsünü kurumsallaştırarak daimi hale getirmeye çalışmaktadır. Böylece Filistinlilerin, kendi topraklarında en küçük düzeyde dâhi varlık göstermelerine izin vermemeye çalışmaktadır (Kor, 2024).

İsrail’in demografik hegemonya için en çok başvurduğu yol kuşkusuz toplu katliamlardır. Bu şekilde hem Filistinlilerin nüfusunu azaltmakta hem de onları göçe zorlamaktadır. Toplu katliamların ilkini 1948’de Deir Yasin’de işleyen İsrail, sonuncusunu da ’ten beri gerçekleştirmektedir. Kısacası 9 Nisan 1948’de siyonist terör örgütleri eli ile başlatılan katliamlar, tarihsel süreç içinde hep devam etmiş ve bugün de devlet terörü ile sürmektedir.

KAYNAKÇA

  • Erdeğer, Bülent Şahin (2024). “Çeviri I Ilan Pappe: Filistin’de Şiddet Sarmalı Siyonist Sömürgeciliğin Durdurulmasıyla Bitebilir”. Serbestiyet. Erişim Tarihi: 16.03.2025, https://serbestiyet.com/featured/ceviri-ilan-pappe-filistinde-siddet-sarmali-siyonist-somurgeciligin-durdurulmasiyla-bitebilir-178037/.
  • Khalidi, Rashid (1997). Palestinian Identity: The Construction of Modern National Consciousness. New York: Columbia University Press.
  • Kor, Zahide Tuba (2024). “Siyonistlerin Filistin’i Nüfussuzlaştırma Politikası 1948’ten Bu Yana Devam Ediyor”. AA. Erişim Tarihi: 10.05.2024, https://www.aa.com.tr/tr/analiz/siyonistlerin-filistin-i-nufussuzlastirma-politikasi-1948ten-bu-yana-devam-ediyor/3278444#.
  • Shaoul, Jean (2023). “İsrail ve Filistinliler: Mülksüzleştirme ve Etnik Temizlik Üzerine Kurulu Bir Devlet (II. Bölüm)”. World Socialist Web Site. Erişim Tarihi: 15.08.2024, https://www.wsws.org/tr/articles/2023/10/30/cfha-o30.html.
  • Stypińska, Justyna (2007). “Jewish Majority and Arab Minority in Israel-Demographic Struggle”. Polish Sociological Review, 151 (1), 105- 120.

OKUMA ÖNERİLERİ

  • De Jong, Anne (2018). “Zionist Hegemony, the Settler Colonial Conquest of Palestine and the Problem with Conflict: A Critical Genealogy of the Notion of Binary Conflict”. Settler Colonial Studies, 8 (3), 364- 383.
  • Kuru, Damla (2024). “İşgal Altındaki Filistin Topraklarında İsrail’in Apartheid Rejimi”. Uluslararası Af Örgütü, Erişim Tarihi: 16.03.2025, https://www.amnesty.org.tr/icerik/isgal-altindaki-filistin-topraklarinda-israilin-apartheid-rejimi.

ATIF İÇİN

ATIF İÇİN

Uslu, Yusuf. “Demografik Hegemonya”. Filistin Sözlüğü. ed. Hasan Yücel Başdemir - Metin Uçar. 331-333. Ankara: Anadolu Ajansı - AA Kitap, 2026.